στα ταξίδια λοιπόν έβρισκε την ηρεμία του. Αποκοβόταν από τις καθημερινές συνήθειες. Την αναγκαιότητα να καλημερίζει όποιον άγνωστο συναντούσε και τη πιθανότητα κάποιος από αυτούς να ξεκινούσε μια μικρή άβολη κουβέντα, που ο ίδιος δεν θα μπορούσε να τελειώσει μέσα σε δύο – τρεις φράσεις όπως επιθυμούσε. Για μερικές ημέρες, τρεις τη συγκεκριμένη περίπτωση, θα περιπλανιόταν και πάλι, άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Η τελευταία φορά που είχε επιδιώξει να ικανοποιήσει την επιθυμία – ανάγκη της απομόνωσης, ήταν λίγο πριν ο νέος κύκλος ανοίξει και έπειτα εδραιωθεί. Οικογένεια τον είχε ονομάσει, όπως ο ίδιος είχε θεσπίσει τον όρο οικογένεια στο δικό του φανταστικό κόσμο. Είχε εισαχθεί σε ένα περιβάλλον που ο ίδιος δεν είχε ποτέ φανταστεί. Προσχηματικά όπως πάντα τότε, απέδρασε για περίπου πέντε ημέρες μακριά. Ενοχικά από τη τρίτη και μετά, σκεφτόταν πως αυτή η συνήθεια θα έπρεπε να φθίνει δίνοντας χώρο σε νέες να αναδυθούν, Επί της ουσίας πάλευε να σφραγίσει το πέρασμα από την δεδομένη κατάσταση στη νέα.

Στο μυαλό του, που έτρεχε πάντα παραπάνω από όσο χρειαζόταν, θεωρούσε πως στις διάφορες φάσεις της ζωής, κύκλους όπως ο ίδιος είχε ονοματίσει, συνήθειες έπρεπε σβήνουν και άλλες να δημιουργούνται αναπληρώνοντας το κενό. Ήταν μια αρεστή μεθοδολογία για να δίνει προτεραιότητα σε νέα δεδομένα και λιγότερη προσοχή σε ήδη υπάρχοντα. Περισσότερο πάντως, ήταν ο δικός του τρόπος να μην καθηλώνεται στις συνήθειες του όπως μισούσε, αλλά να προωθεί αποτυχημένα ή μη, μια μικρή προσωπική αλλαγή – πρόοδο εσωτερικά και άλλες φορές λιγότερο, εξωτερικά.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και μέχρι να φτάσει στο τελικό προορισμό, προσδιόριζε σε μεγάλο βαθμό το χώρο που ήθελε να κινείται και το τυχόν πλάνο επισκέψεων που θα έπρεπε υλοποιήσει, καθαρά από συνήθεια. Στην ανασκόπηση που γινόταν στην ρουτίνα της διαδικασίας επιστροφής, διαπίστωνε τις περισσότερες φορές πως όλο αυτό δεν είχε τελικά κανένα νόημα. Το αρχικό πλάνο είχε ξεχαστεί και η παρόρμηση ήταν αυτή που έδινε το πρόσταγμα κάθε φορά.

Είχε πολλές φορές υποσχεθεί να μην παλεύει να καθοδηγήσει τον εαυτό του μόνος τους, αλλά δεν είχε βρει το κουράγιο να το τηρήσει. Σιγά το νέο. Πέρα από την αμφιβολία, μακάρι να ήταν μόνο εδώ, για την ικανότητα επίλυσης τέτοιων ζητημάτων, θεωρούσε πως το μόνο που γνώριζε καλά ήταν ενδοσκόπηση (ψυχική κυρίως) ανάλυση κυρίως των δεδομένων και όχι την μέθοδο και διαδικασία επίλυσης αυτών. Αποτέλεσμα στο παρόντα χρόνο ήταν να μη μπορεί να διαχειριστεί το χάος, με ένα βαθμό υπερβολής πάντα, που βίωνε. Ίσως να μην χρειαζόταν κιόλας, αλλά αυτό το ερωτηματικό δεν θα μπορούσε ποτέ μόνος να το διαγράψει.

Είχε αφήσει στη διαδρομή έννοιες σκέψεις και ενοχές, με σκοπό να δημιουργήσει την δική του απομόνωση φτάνοντας στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Κάθαρση αναφερόταν σε άλλες δοκιμασμένες τεχνικές αλλά δυσκολευόταν να το αποδεχτεί ή πιο συγκεκριμένα να το δει ευδιάκριτα. Του αρκούσε που λειτουργούσε στον ίδιο ευεργετικά και λυτρωτικά. Τα υπόλοιπα ήταν για την επιστήμη. Το ενοχικό σύνδρομο έπειτα εξασφάλιζε την σίγουρη επαναφορά στο δρόμο της επιστροφής, κλείνοντας επιτυχημένα την όλη προσέγγιση.

Η δοκιμασμένη και αποδεδειγμένα αποτελεσματική στο πέρασμα των χρόνων μέθοδο, του είχε δώσει μια μικρή αυτοπεποίθηση ως προς αυτή αλλά και μια λογική ανάγκη για την ύπαρξη τέτοιων στιγμών. Η μείωση στην περιοδικότητα και αναγκαιότητα της επιθυμίας τέτοιων αποδράσεων, έδειχνε μια δεδομένη πρόοδο στη διαδικασία του, επικυρώνοντας ουσιαστικά το σωστό της όλης υπόθεσης. Έχοντας προχωρήσει όμως στον επόμενο κύκλο, τα δεδομένα είχαν αλλάξει κατά πολύ χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα επαναφοράς στη προηγούμενη κατάσταση. Ούτως ή άλλως αυτό θα αναιρούσε την αρχική αιτιολόγηση και θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα, από όσα έρχονταν να επιλύσει.

Οι πρώτες εμφανείς αλλαγές στο όλο ζήτημα δεν άργησαν να φανούν. Η αναγκαία, υπερβολή όπως πάντα, απομόνωση δεν εμφανιζόταν πάντα σε διαφορετική γεωγραφική ζώνη πλέον. Είχε με τον καιρό καταφέρει να βιώνει ανάλογες καταστάσεις παραλείποντας το πρώτο βήμα. Αρκούσε, για παράδειγμα, να ξεφύγει μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μια Κυριακή πρωί για 2-3 ώρες και όχι δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα με απαραίτητο εξοπλισμό το διαβατήριο ή την ταυτότητα του.

Σε παρόντα χρόνο, οι νέες εικόνες, ομιλίες, λέξεις συνεχίζουν την προσαρμογή του. Ο ύπνος μικρός σε διάρκεια κατά την πτήση, αφαίρεσε τα στοιχεία από την καθημερινότητα που ήθελε. Προχωρώντας σε άγνωστους διαδρόμους έψαχνε να βρει ένα μέρος να καθίσει, βάζοντας το σχέδιο σε εφαρμογή. Ούτως ή άλλως το πλέον επιτυχημένο στην όλη διαδικασία ήταν πως τα όλα βήματα ερχόταν απρόσκοπτα και χωρίς πολύ προσπάθεια. Η συνεχής επανάληψη της διαδικασίας, του είχε δώσει το δικαίωμα να αναγνωρίσει και ορίσει βήματα και φάσεις στην όλη κατάσταση.

Εντόπισε στις αποσκευές του και ειδικότερα στο σακίδιο πλάτης, το αναγνωριστικό του έγγραφο και τότε ένιωσε ένα χέρι να σφίγγει το δικό του. Μια γνώριμη φωνή, που ρωτούσε πως θα μεταβούν στο κέντρο της πόλης τον επανέφερε στον πραγματικό κόσμο. Στις επόμενες τρεις μέρες θα έπρεπε να αναγνωρίσει στο νέο κύκλο που είχε ξεκινήσει καιρό τώρα, τα νέα δεδομένα. Να δοκιμάσει πράγματα και σκέψεις που προς στιγμή είχε επιλεκτικά αγνοήσει.

Ανάμεσα στους μεγάλους περιπάτους που έκανε από το ξενοδοχείο στην παλιά πόλη και από την παλιά στη νέα, διαπίστωνε με μια δόση πικρίας πως μερικές συνήθειες – ασχολίες – προτιμήσεις ή όπως αλλιώς θες να τις ονομάσεις, δεν είχαν ποτέ εξαφανιστεί. Άλλοτε απλά παίρνανε αναβολή για ένα μικρό διάστημα μέχρι να επανέλθουν. Λιγότερες φορές μεταμφιέζονταν σε βαθμό τέτοιο ώστε να ορίζει το παλιό ως νέο, ξεπερνώντας μικρά ψυχολογικά συμπλέγματα το κεφάλι του. Στο παρελθόν η διαπίστωση τέτοιων φαινομένων τον σύγχυζαν σε μεγάλο βαθμό. Πολλές φορές τον οδηγούσαν σε κατάθλιψη αφού η διαδικασία επίλυσης φαινόταν αδιέξοδη.

Το δεδομένο σκέφτηκε ένα απόγευμα βλέποντας το χιόνι να πέφτει από το παράθυρο ενός καφέ, είναι πως η εξίσωση είχε πλέον δύο παράγοντες και ένα άγνωστο χ. Άρα με διαφοροποιημένα τα αρχικά ζητούμενα η λύση που μέχρι στιγμής υπήρχε, δεν αρκούσε. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη μέχρι στιγμή πορεία του, θεώρησε βέβαιο πως τη λύση θα βρισκόταν, δύσκολα και στρυφνά αλλά θα την έβρισκε. Θα σπαταλούσε πολύ χρόνο όπως κάθε νέα κατάσταση επέβαλε. Αδιέξοδα, αναλαμπές, μονόδρομοι και σταυροδρόμια. Έκλεισε το μάτι στη βοήθεια του κοινού, υποσχόμενος για μία ακόμη φορά πως θα την χρησιμοποιήσει.

Στα πρώτα πρώιμα συμπεράσματα που ανακάλυψε, ήταν η αναγνώριση πως όταν το αποτέλεσμα θα θεωρηθεί επιτυχημένο και οριστικό, εκείνο που θα έχει τελικά μετρήσει είναι η πορεία και όχι καθαυτή η λύση. Τι πρωτοτυπία σκέφτηκε κατσουφιασμένος και αναρωτήθηκε αν όλο αυτό χρειαζόταν για να καταλήξει σε συμπεράσματα που είχε βαρεθεί να ακούει από τα σχολικά του χρόνια. Παρήγγειλε ένα μεγάλο καπουτσίνο και ένα muffin με blueberries και επέστρεψε στο τραπέζι. Δεύτερη διαπίστωση. Δεν θα ήταν μόνος του πλέον και έπρεπε να το θυμάται συνεχώς. Αν αυτό που πριν από κάποια χρόνια του έφερνε αλλεργία στη σκέψη και μόνο, είχε αρχίσει να γίνεται μέρος μιας ζωής που ποτέ δεν είχε φανταστεί. Όχι και άσχημα………..

enigma

enigma

Share

Post a comment