σηκώθηκε, έβαλε την τσάντα στην πλάτη και ξεκίνησε δειλά δειλά να περπατάει. είχε ήδη περάσει ένα εικοσάλεπτο από την στιγμή που κάθισε στην καρέκλα, αρκετό ώστε η πνευματική του διαύγεια να επανέλθει. είχε αποφύγει όλη αυτή την ώρα να ελέγξει σωματικά σε τι επίπεδο βρισκόταν, μιας και το επεισόδιο που δυσκολευόταν να διακρίνει την πραγματικότητα από την φαντασίωση τον είχε θορυβήσει. δεν είχε τρομοκρατηθεί ούτε κάτι παρόμοιο. οι προηγούμενες εμπειρίες παραισθήσεων, αν και αυτές είχαν προκληθεί με τεχνητό τρόπο, τον είχαν βοηθήσει να αντιμετωπίσει το συμβάν χαρωπά. μίλησε με τις πέτρες, χαμογέλασε στα βράχια, καλημέρισε τον ήλιο που έκανε την εμφάνιση του δειλά δειλά και συνέχισε το δρόμο του. δοκίμασε να επιταχύνει το περπάτημα του, μέχρι που κατάφερε να τρέχει σε πολύ σιγανό ρυθμό. αν και δεν ήταν ακόμα ούτε στα μισά, το πρώτο εμπόδιο είχε ξεπεραστεί με επιτυχία.

ακολουθώντας το μονοπάτι προσπαθούσε πολλές φορές να θυμηθεί, αν στο παρελθόν είχε φανταστεί κάτι από όλα αυτά που του είχαν συμβεί. όνειρο αποκλείεται να υπήρξε, αλλά στη σφαίρα της φαντασίας δεν ήταν απίθανο. αποτυχημένες ημιτελής προσπάθειες, όπως τις συνήθιζε άλλωστε. Αυστηρός κριτής με τον εαυτό του, αλλά δεν ήταν και πολύ μακριά από την αλήθεια. όπως και να είχε τα πράγματα δεν ήταν άσχημα, το αντίθετο ισχυριζόταν με σιγουριά. ο ίδιος όμως κάπου κάπου ένιωθε ότι είχε -προδώσει ιδανικά, παρέκκλινε πορεία-  ή ότι όποια άλλη κλισέ έκφραση μπορούσε να περιγράψει αυτό το γεγονός. ποιο ακριβώς; εκεί ήταν η μεγαλύτερη του δυσκολία. ούτε αυτός δεν μπορούσε να το αποτυπώσει με ακρίβεια. η αοριστία στο μεγαλείο της. αρκετές φορές αναφερόταν σε αυτό, περιγράφοντας το σαν την ανασκόπηση που κάνουν οι περισσότεροι, όταν ο ένας χρόνος διαδέχεται τον άλλο. αυτοκριτική του κώλου δηλαδή αλλά ο ίδιος δεν το είχε κατατάξει εκεί. για αυτόν η περιοδικότητα του φαινομένου δεν ήταν ετήσια, ούτε συχνή, ούτε περιείχε έννοιες του στυλ τι έκανα τι πέτυχα που είμαι τι ήθελα κτλ.

shadow

το είχε καταλάβει καιρό τώρα πως το χάραγμα της διαδρομής, που σε κάποια χρόνια της ζωής σου αρχίζεις να σχηματίζεις ή να οραματίζεσαι, δεν τηρείται ποτέ με ευλάβεια. δυσκολίες, αλλαγές δεδομένων του αρχικού ερωτήματος προέκυπταν συνεχώς. η αιτία με την μεγαλύτερη βαρύτητα ήταν πως και ο ίδιος δεν είχε μείνει αναλλοίωτος, όσο και αν το ήθελε. όχι σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά. είχε καταλάβει ή είχε συμβιβαστεί; η ουσία λοιπόν ήταν εκεί.

πολλές φορές έδειχνε να συμβιβάζει τα θέλω με τα πρέπει με φοβερή μαεστρία. δεν αισθανόταν υπερήφανος για αυτό, ούτε είναι κάτι που κανείς θα έβαζε στο βιογραφικό του. ήταν μάλλον μια αυταποδοχή που αναγκαστικά ήρθε.

Share